ShoutMix chat widget

Drama-CD

『ドラマCD セキレイ』 第一羽 出雲荘の人々

posted on 22 May 2008 00:57 by sorekara in Drama-CD


- Cast -
ซาฮาชิ มินาโตะ : ทาจิบานะ ชินโนะสุเกะ
มุสึบิ : คาวาสึมิ อายาโกะ
สึกิอุมิ : ทานากะ ริเอะ
คุซาโนะ : ทามุระ ยูคาริ
มัตสึ : มัทสึโอกะ ยูกิ
อาซามะ มิยะ : โอฮาระ ซายากะ
คางาริ : ฮิราตะ ฮิโตมิ
อุซึเมะ : โคบายาชิ ยู
เซโอะ คาโอรุ : นาคาอิ คาซุยะ
ฮิคาริ : ไคโด ยูโกะ
ฮิบิกิ : เนยะ มิจิโกะ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

บรรยาย : โครงการเซคิเรย์ นั่นคือตำนานครั้งใหม่ที่ดำเนินโดยเหล่าเซคิเรย์ทั้ง 108
สงครามอันแสนงดงาม และในปี 2020 ณ ที่เทย์โตใหม่ การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว......
มาเถอะ... มาเริ่มต้นกันได้แล้ว... เลิฟสตอรี่แห่งปราฎิหาริย์!!!

ณ หออิซุโมะ

มิยะ : ที่แห่งนี้คือเทย์โตะใหม่ เมืองที่เต็มไปด้วยประชากรกว่า 10 ล้านคน หรือที่ว่ากันว่า
เป็นเมืองแห่งหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก และที่ในมุมหนึ่งของมหานครแห่งนี้ ก็มีหอพักเก่าแก่
ตั้งอยู่อย่างเงียบสงบ นั่นคือหออิซุโมะค่ะ อ๊ะ! ขอประทานโทษที่ลืมแนะนำตัวด้วยเจ้าค่ะ
ดิฉัน อาซามะ มิยะ เป็นผู้ดูแลหอแห่งนี้เองแหละค่ะ หออิซุโมะนั้นไม่เคยปฎิเสธผู้มาเยือน
และหากว่าคุณบังเอิญมาถึงหอแห่งนี้ นั่นก็คงจะเป็นชะตาลิขิตจากพระองค์ ส่วนทางเรา
ก็จะขอยินดีต้อนรับท่านด้วยความอบอุ่นเป็นอย่างยิ่งค่ะ ซึ่งในตอนนี้ก็มีบรรดาผู้คนที่สุดแสน
จะตามอัธยาศัยมาอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ และทุกวี่ทุกวันนั้นก็จะ...

เพล้ง!!!

มุสึบิ : ว๊ายยยย!!!! มินาโตะซาง!!!
ซึกิอุมิ : เดี๋ยวเถอะ! มุสึบิ แน่จริงก็อย่าเอามินาโตะมาบังสิ!!
มินาโตะ : เดี๋ยวก่อนสิ ซึกิอุมิ ถ้าขืนใช้พลังในที่แบบนี้ล่ะก็...
อุซึเมะ : อ๋า เดี๋ยวสิ ทำเสื้อของชั้นเปียกไปหมดแล้วเนี่ย
มัตสึ : เครื่องคอมของมัตสึเองก็เจ๊งตามไปแล้วด้วยค่ะ
ซึกิอุมิ : หน็อย ฉันชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! มุสึบิ!! วันนี้แหละเรามาจบเรื่องกันซะที!
ว่าใครจะได้เป็นภรรยาที่แท้จริงของมินาโตะ!!
มุสึบิ : ฉันไม่ยอมแพ้แน่ค่ะ สึกิอุมิซัง
คุซาโนะ : อย่า... อย่า... ทะเลาะกันเลย~~!!!
มินาโตะ : หวา คูจังก็ด้วย...!!!
คุซาโนะ : อย่า... ทะเลาะกันน้า~~!!!

บึ้ม!!!

มิยะ : ทุกคนคะ... ที่ทำอยู่ทุกวันนี้... เมื่อไหร่จะ... พอกัน... ซักทีคะ

มุสึบิ : ดราม่าCD เซคิเรย์ มหาสงครามเทย์โตะ บทเซคิเรย์ปราบสัตว์ประหลาดยักษ์ ค่ะ~
มินาโตะ : ง่ะ... ชื่อเรื่องไม่เว่อร์เกินไปหน่อยเหรอ...?

มิยะ : ทุกคนคะ คิดอะไรอยู่กันแน่คะเนี่ย?
มินาโตะ : ขอโทษด้วยฮะ คุณผู้ดูแล
มิยะ : ดิฉันไม่ได้โทษคุณซาฮาชิหรอกค่ะ แต่ดิฉันหมายถึง 2 คนตรงนั้นต่างหาก
เข้าใจรึยังคะ? คุณมุสึบิ คุณสึกิอุมิ...
มุสึบิ : ขอโทษด้วยค่ะ...
อุซึเมะ : เห็นมั้ย สึกิอุมิเองก็หัดขอโทษเหมือนกับเค้าด้วยก็ดีนะ
ซึกิอุมิ : ขอโทษ? หึ ทำไมชั้นจะต้องทำเรื่องพรรค์นั้นด้วย...

โป๊ก!

มิยะ : ใครก็ตามที่เป็นคนก่อเรื่องไว้ก็ควรจะขอโทษเจ้าทุกข์ด้วย เรื่องแบบนั้นก็น่าจะรู้กันดี
อยู่แล้วใช่มั้ยล่ะคะ?
สึกิอุมิ : กะ ก็ได้... ขอโทษด้วยละกัน ฉันเป็นคนผิดเอง
มิยะ : ค่ะ งั้นก็ดีแล้ว
มินาโตะ : ทีนี้ก็จบเรื่องแล้วสินะฮะ ถ้าอย่างนั้นขอตัวไปทานข้าว...
สึกิอุมิ : ไม่ ยังหรอก
มินาโตะ : ห๊ะ?
สึกิอุมิ : ที่มันเป็นอยู่แบบนี้น่ะนะ มินาโตะ เพราะว่านายมัวแต่ลังเลมาตลอดเลยน่ะสิ
ถ้าเกิดสมมุติว่านายต้องตัดสินใจเลือกภรรยาจริงๆขึ้นมาซักคน ระหว่างฉันกับมุสึบิแล้ว
นายจะเลือกใครกันล่ะ
มุสึบิ : มุสึบิเองก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ
มินาโตะ : เอ๋!!?
สึกิอุมิ : เอ้า จะเอาคนใหนล่ะ!?
มุสึบิ : มินาโตะซัง กรุณาช่วยให้คำตอบด้วยเถอะค่ะ
มินาโตะ : เอ เอ่อ... คือว่า... เอาไว้ทีหลัง......

มินาโตะแอบชิ่ง

สึกิอุมิ : ไอ้คนหลายใจเอ๊ยยย!!!!!
มินาโตะ : ดะ เดี๋ยวก่อนสิ สึกิอุมิ! ถ้าขืนใช้พลังในที่แบบนี้ล่ะก็...
สึกิอุมิ : ไม่ต้องพูดแล้ว!! ปะรำวารี!!
มินาโตะ : ว๊าาาาาาาากกกกกกกกกกกกก........!!!!!!!!

เวลาต่อมาในอีกด้านหนึ่ง

คางาริ : กลับมาแล้ว อ้าวเฮ้ย อะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงมีน้ำหกเต็มหอไปหมดเลยล่ะ!?
อุซึเมะ : ปัดโธ่ เสื้อเปียกอีกรอบแล้วเนี่ย... โอ๊ะ คางาริ ยินดีต้อนรับกลับมา
คางาริ : อุซึเมะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
อุซึเมะ : เอ...... แหม ก็น่าจะเดาออกอยู่แล้วนี่
คางาริ : อย่างนี้นี่เองสินะ

ห้องของมัตสึ

มัตสึ : อืม... มันหมายความว่ายังไงกันน้า? โอ๊ะ คางาริตัน วันนี้ไปอารมณ์บูดมาจากใหนคะเนี่ย
คางาริ :โทษทีละกันที่อารมณ์ไม่ดี
อุซึเมะ : ยิ่งไปกว่านั้นนะ มัตสึ นี่เธอไม่ได้ไปทะเลาะกับเค้าด้วยรึไง
มัตสึ : ก็มันมีเรื่องที่น่าเป็นห่วงกว่าไงล่ะคะ
อุซึเมะ : เรื่องน่าเป็นห่วง?
มัตซึ : ก็นะ ถึงมันอาจจะเป็นไปไม่ได้ก็เถอะ แต่เมื่อไม่นานรู้สึกว่าหัวหน้าของ MBI มีท่าที
แปลกไปล่ะค่ะ
คางาริ : MBI? มินากะเริ่มคิดจะทำอะไรอีกแล้วงั้นรึ?
มัตสึ : ยิ่งกว่าที่ว่าอีกค่ะ ดูเหมือนว่าเค้าจะไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลยด้วยซ้ำ
คางาริ : หมายความว่ายังไงกัน?
มัตสึ : ก็แบบว่าเค้าไม่ได้มีทีท่าจะเคลื่อนไหวโครงการเซคิเรย์ต่อเลย แม้แต่งานปกติก็ยัง
ถูกหยุดเอาไว้อีกต่างหากล่ะค่ะ
อุซึเมะ : MBI เนี่ย ใช่ไอ้ที่บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ทีสาขาอยู่ทั่วโลกใช่เปล่า? ไอ้ของแบบนั้นช่างหัวมันเถอะ?
มัตสึ : อืม หลังจากการลอบแอบดูแล้ว ท่าทางคงจะสายเกินไปแล้วล่ะค่ะ ถึงแม้ด้วยคอมพิวเตอร์
ของมัตสึเองก็ใช่ว่าจะเข้าใจได้ง่ายๆเหมือนกัน...
คางาริ : งั้นเหรอ เดี๋ยวจะลองไปตรวจสอบดูสักหน่อยละกัน...
มัตสึ : แต่ว่า ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะมีลับลมคมใน... เอ่อ หายไปซะแล้วเหรอเนี่ย เพิ่งจะกลับมา
อยู่หยกๆก็ออกไปอีกแล้ว...
อุซึเมะ : จะยังไงก็เถอนะ มัตสึ ทางโน้นปล่อยเอาไว้จะดีเหรอ

อีกด้านหนึ่ง

สึกิอุมิ : หยุดอยู่ตรงนั้นเลย มินาโตะ! ชั้นจะกระชากความเจ้าชู้นั่นออกให้หมดซะ!
มุสึบิ : ไม่ได้นะคะ สึกิอุมิซัง อย่าโหดร้ายกับมินาโตะซังสิคะ
คุซาโนะ : พี่ชาย... อย่าแกล้งพี่ชายนะ!!
มัตสึ : อือ~ มัตสึก็ขอคัดค้านการใช้ความรุนแรงด้วยคนค่ะ
อุซึเมะ : แต่ว่า อีกหน่อยถ้าไม่มีใครซักคนคิดจะหยุดพี่สาวผู้น่ากลัวก็คงจะ...
มิยะ : ทุกคนคะ... ถ้ายังไม่คิดจะเลิกลาซะที... จะโกรธแล้วนะคะ...

จิตสังหารแผ่ออกมาจากมิยะ

ทุกคน : อึก...

สึกิอุมิ : มะ... ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย...... ก็แค่หยอกกันเล่นนิดเดียวเอง
มุสึบิ : ใช่ค่ะ ใช่แล้วค่ะ!
คุซาโนะ อ... อื้ม!
มิยะ : ฮิๆๆ ทุกคนดูท่าทางจะทำความเข้าใจกันได้แล้วสินะคะ
มินาโตะ : ขอโทษนะฮะ คุณผู้ดูแล ที่เหลือให้พวกเราช่วยเก็บกวาดกันเองละกันฮะ
มิยะ : ไม่ต้องหรอกค่ะ ปล่อยให้ทางนี้จัดการเองเถอะค่ะ ...ส่วนพวกคุณทั้งสาม
คุณซาฮาชิ คุณมุสึบิ คุณสึกิอุมิ ฝากช่วยไปทำธุระให้หน่อยละกันค่ะ
มินาโตะ : ธุระเหรอฮะ?
สึกิอุมิ : ก็ได้! ฉันกับมินาโตะสองคนจะไปทำด้วยกันเอง
มุสึบิ : ขี้โกงที่สุดเลยค่ะ สึกิอุมิซัง ฉันเองก็จะไปด้วยค่ะ
มินาโตะ : เอ่อ ทั้งสองคนคุยกันดีๆก็ได้นะ...
คุซาโนะ : คูก็จะไปด้วย!!
มิยะ : คูจังน่ะอยู่ดูแลบ้านเถอะค่ะ
คุซาโนะ : บู่...
มิยะ : และก็... สำหรับสองคนที่แอบอยู่บนนั้นก็อยู่ช่วยทำความสะอาดด้วยค่ะ?
มัตสึกับอุซึเมะ : เฮือก!
มัตสึ : โดนเจอจนได้ล่ะค่ะ...
มิยะ : ฮิๆ ทีนี้ก็ นี่ค่ะ รายการจ่ายตลาดที่จดไว้ค่ะ แล้วก็คุณซาฮาชิคะ กรุณาตั้งใจด้วยนะคะ
มินาโตะ : อ๊ะ ครับ

มินาโตะเดินออกไป

อุซึเมะ : พลาดจนได้...
มัตสึ : ปล่อยให้พวกเค้าได้อยู่ด้วยกันแล้วให้ที่เหลือคอยอยู่เสียเอง สมกับเป็นคุณมิยะเลยนะคะ
มิยะ : ตายจริง~ หมายความว่ายังไงกันคะ?

ในเมืองเทย์โตะ

มินาโตะ : เอ... โทฟุ ชิราทาคิ หัวหอม เห็ดชิอิทาเคะ และก็เนื้องั้นรึ... ถ้าแค่ซื้อของแค่นี้ล่ะก็
ไม่เห็นจะต้องส่งคนออกไปตั้ง 3 คนเลยนี่
สึกิอุมิ : อะไรกัน? มินาโตะไม่ชอบออกมาซื้อของกับฉันหรือไง?
มินาโตะ : อะ เอ ไม่หรอก ไม่ใช่ยังงั้นหรอก มันเหมือนกับรู้สึกว่าเราหนีปล่อยให้คุณผู้ดูแล
กับคนอื่นอยู่ทำความสะอาดหอยังไงไม่รู้น่ะ
มุสึบิ : แต่ว่า ฉันมีความสุขที่สุดเลยค่ะที่ได้ออกมาจ่ายตลาดกับมินาโตะซัง
สึกิอุมิ : มินาโตะน่ะ... มาจ่ายตลาดด้วยกันกับฉันต่างหาก!!
มุสึบิ : กับมุสึบิต่างหากค่ะ!
สึกิอุมิ : บังอาจนักนะแก!!
มินาโตะ : ทั้งสองคนช่วยคุยกันดีๆหน่อยเถอะ... นะ...

คาโอรุ : โอ้ ตรงนั้นมันซาฮาชิไม่ใช่เรอะ
มินาโตะ : อ๊ะ คุณเซโอะ
มุสึบิ : สวัสดีค่ะ เซโอะซัง
สึกิอุมิ : หืม? แกเองเรอะ...
คาโอรุ : หืมมมมม............ ยังไงก็เถอะ ดูเหมือนนายจะปราบพยศยัยเซคิเรย์สายน้ำ(โอะมิซึ)นั่นได้แล้วนี่?
สึกิอุมิ : โอะมิซึ!? (ปกติแปลว่าน้ำ แต่ในที่นี้แปลได้อีกความหมายหนึ่ง)
มุสึบิ : มินาโตะซัง โอะมิซึเนี่ยมันอะไรเหรอคะ?
คาโอรุ : อะไรน่ะเหรอ? ไม่รู้จักเลยรึยังไง? โอะมิซึเนี่ยมันก็ประมาณแบบนั้นน่ะแหละ น้องหนู
"ยินดีต้อนรับค่า คุณลูกค้า" ดูเหมือนจะประมาณนั้นน่ะแหละ
สึกิอุมิ : อะไรกันน่ะนั่น...
คาโอรุ : อ่า ไม่สิ ท่าทางนายคงจะต้องเพิ่มความสัมพันธ์ให้ถึงขั้นสุดยอดต่อกันแล้วล่ะ ถึงจะได้เป็นลูกผู้ชายตัวจริงไง
มินาโตะ : ความสัมพันธ์ขึ้นสุดยอดเนี่ยนะ...
คาโอรุ : หืม คงต้องพูดให้เข้าใจง่ายอีกรึไง? ถ้างั้นล่ะก็ ฮาเร็ม... หรือแบบหมู่...
มินาโตะ : หวาาาาาาาาาาาาาา!!!!!
คาโอรุ : อะไรกันเล่า
มินาโตะ : อย่าพูดเรื่องแปลกๆสิครับ คุณเซโอะ
คาโอรุ : ก็มันจริงไม่ใช่เรอะ? สำหรับอาชิคาบิที่มีเซคิเรย์ตั้ง 4 คน จะให้พูดอย่างอื่นไปได้ยังไงล่ะ เจ้าปีศาจ?
ฮิคาริ : นายก็พอๆกันแหละ พูดพล่ามอยู่ได้
ฮิบิกิ : สำหรับคำว่าไอ้ปีศาจ ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเสียเองน่ะแหละ เซโอะ
มุสึบิ : อ๊ะ ฮิคาริซัง ฮิบิกิซัง
ฮิคาริ : ดูท่าจะสบายกันดีนะ
ฮิบิกิ : แล้วอาชิคาบิล่ะ? คงจะดูแลเป็นอย่างดีเลยงั้นสิเนี่ย?
มุสึบิ : ค่ะ มินาโตะซังน่ะใจดีกับฉันมากเลยค่ะ
ฮิคาริ : ส่วนซิงเกิลนัมเบอร์ตรงนั้นล่ะเป็นยังไงบ้าง?
สึกิอุมิ : เรียกสึกิอุมิก็ได้นะ จะดีกว่าถ้าไม่เรียกตามนัมเบอร์
คาโอรุ : โอ้โห เนื้อหอมดีจริงนะ แต่ดูท่าปัญหาจะมาถึงตัวซะแล้วล่ะ
มินาโตะ : ไม่ล่ะ...
สึกิอุมิ : ทำไมถึงไม่ปฎิเสธไป มินาโตะ!?
คาโอรุ : เอาเถอะ พอเห็นพวกนาย 3 คนเดินห้อยตามแล้ว... นายคงกำลังหา "รุ๊คกี้" ด้วยล่ะสิ?
มินาโตะ : เอ๊ะ? รุ๊คกี้เหรอครับ?
คาโอรุ : อะไรกัน คงจะไม่รู้ล่ะสิ ช่วงนี้มีข่าวลือว่ามีอาชิคาบิมือใหม่พร้อมกับเซคิเรย์ใจกล้า
อยู่แถวๆนี้ด้วยน่ะ แล้วก็... พวกนั้นเป็นพวก...
มินาโตะ : เป็นพวก...อะไรเหรอครับ??
คาโอรุ : แปลก... อย่างนั้นแหละ
มินาโตะ : หา?
สึกิอุมิ : มันแปลกยังไงกัน?
คาโอรุ : ก็อย่างว่า พวกนั้นจะทำท่าทางคล้ายๆตัวตลกกับใครก็ตามที่พบเจอน่ะแหละ
สึกิอุมิ : อะไรนะ?! เซคิเรย์คนนั้นน่ะ
คาโอรุ : ที่จริงปกติฉันไม่อยากจะยุ่งกับคนที่มีเซคิเรย์แล้วหรอกนะ แต่เพราะดูมันน่าสนใจดี
ถึงได้อยากจะลองคุยกับพวกนั้นดูบ้างน่ะ ที่เหลือก็ ช่วยมาบอกบ้างล่ะ ถ้าเจอพวกนั้นแล้ว
มินาโตะ : อา ครับ เข้าใจแล้วครับ
คาโอรุ : ฉันคาดหวังในตัวนายนะ งั้น แล้วเจอกันใหม่นะ ซาฮาชิ
ฮิบิกิ : พวกเธอเองก็พยายามฝึกตัวเองให้ไปถึงที่สุดด้วยล่ะ
มุสึบิ : ค่ะ!
ฮิคาริ : ซิงเกิลนัมเบอร์ก็ด้วยนะ
สึกิอุมิ : บอกว่าให้เรียกชื่อไงเล่า!! หึ ไม่ต้องบอกชั้นก็มีจุดหมายของตัวเองอยู่แล้ว!
ฮิบิกิ : งั้นเหรอ
คาโอรุ : ที่นี้ก็ พวกเราก็ลองไปตามหากันเองบ้างเถอะ... เดี๋ยวก่อน เหมือนว่าฉันจะลืมเรื่องสำคัญไปนะ...... ซาฮาชิ
มินาโตะ : เอ๊ะ?
คาโอรุ : มื้อเย็นนี้เป็นอะไรล่ะ?
มินาโตะ : อะ เอ่อ คิดว่าบางทีคงจะเป็น... สุกี้ยากี้น่ะครับ
คาโอรุ : งี้นี่เอง... สุกี้ยากี้งั้นรึ... น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว
มินาโตะ : อ่า คงตั้งใจจะมาทานด้วยสิเนี่ย... คนๆนี้...

ต่อมา

คาโอรุ : ฮืม ฮื้ม ฮืมๆ~ เย็นนี้สุกี้ยากี้~
ฮิคาริ : เซโอะ เลิกแขกแต่ดอยจากผู้ดูแลคนนั้นซะทีเถอะ
ฮิบิกิ : ที่สำคัญ ทุกครั้งที่เราไปก็มีแต่จะ...
คาโอรุ : ไม่อยากก็ไม่ต้องตามมาด้วยก็ได้นะ
ฮิคาริ : ขืนไม่คอยตาม ก็ไม่ยอมกลับมาบ้านซะทีสิ นายน่ะ!!!

เจอไฟฟ้าช็อต

คาโอรุ : พะ พอแล้ว!!! ชั้นผิดเอง!! แล้วก็อย่าใช้ไฟฟ้าช็อตชั้นอีกจะได้มั้ย!
ฮิบิกิ : ฮิคาริ ถ้าขืนทำให้หมอนี่สลบไป แล้วใครจะพากลับบ้านได้ล่ะ?
ฮิคาริ : นั่นมันก็ใช่ล่ะนะ...
คาโอรุ : พวกเธอนี่นะ
????? : ฮ่าๆๆๆๆๆ
คาโอรุ : ว่าไงนะ! เสียงหัวเราะอะไรน่ะ!?
ฮิบิกิ : มองไปตรงนั้นสิ
คาโอรุ : อะไร... อะๆ ไอ้นั่นมัน...

บรรยาย : ผู้ที่ปรากฎต่อหน้าเซโอะและพวกพ้องจะเป็นผู้ใดกันแน่!!??
ตอนต่อไป ดราม่าCD เซคิเรย์ ตอนที่ 2 "เซคิเรย์ไร้นาม"
มุสึบิ : แล้วคอยติดตามด้วยนะคะ~

-------------------------------------------------------------------------------------------------------


-Cast-
ซินเดอเรลล่า(มาเอบาร่า เคย์อิจิ) : โฮชิ โซอิจิโร่
เจ้าชาย(ริวงู เรนะ) : นาคาฮาร่า ไม
พี่เลี้ยงคนโต(โซโนะซากะ มิอง) : ยูคิโนะ ซัทสึกิ
พี่เลี้ยงคนรอง(โฮโจ ซาโตโกะ) : คานาอิ มิกะ
นางฟ้าและบรรยาย(ฟุรุเดะ ริกะ) : ทามุระ ยูคาริ

------------------------------------------------------------------------

บรรยาย(ริกะ) : กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ สถานที่แห่งหนึ่ง มีสาวน้อยแสนสวยนาม
ซินเดอเรลล่าอาศัยอยู่ ซินเดอเรลล่านั้นต้องถูกแม่เลี้ยงกับบรรดาพี่บุญธรรมผู้แสนใจร้าย
คอยกลั่นแกล้งอยู่ทุกวัน แต่เธอก็ยอมอดทนกล้ำกลืนฝืนทนมาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่ง...
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) : ซินเดอเรลล่า เธอคงจะจัดการเตรียมซองใส่ปืนของฉันเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?
ถ้าหากทำมันมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ หล่อนโดนดีแน่!
พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : รวมถึงกัปดักของเดี๊ยนด้วยนะเคอะ! เพราะมันจะต้องพร้อมใช้งานอยู่
ตลอดเวลา จำใส่กะลาหัวไว้ด้วยล่ะ!
ซินเดอเรลล่า (เคย์อิจิ) : ค่ะ...ท่านพี่...ซิกๆ...ซิกๆ...T-T
พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : ต๊~าย จะว่าไปแล้วนะเคอะ ท่านพี่ได้ยินข่าวเรื่องนี้หรือยังเคอะ?
คืนนี้มีข่าวว่าเจ้าชายเค้าจัดงานโอยาชิโร่คอสเพลย์ปาร์ตี้ด้วยแหละเค่อะ
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) : โฮ่!? แบบนั้นก็เจ๋งสิ! งี้ก็ได้โอกาสพิชิตใจของเจ้าชายแล้วไม่ใช่เรอะ!
จะต้องตกเป็นเป้าสายตาให้ได้เลย! ฮี่ๆๆๆๆ
พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : ส่วนเดี๊ยนคงต้องแต่งชุดเมดตัวเก่งไปแล้วล่ะนะเคอะ!
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : อะ เอ่อ...
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) : ลุงเองก็คงต้องเลือกใส่ตัวที่มันน่าอายหน่อยแล้วสิเนี่ย~
หรือว่าจะแต่งสีขาวให้มันดูอ่อนวัยดีนะ? ไม่เอาดีกว่า เอาแบบยั่วสุดๆไปเลย...
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : เอ่อ... ท่านพี่คะ...?
พี่เลี้ยงคนโตกับพี่เลี้ยงคนรอง(มิองกับซาโตโกะ) : อะไร(เคอะ)!?
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : นะ หนู... ขอไปงานโอยาชิโร่ปาร์ตี้ด้วย... จะได้ใหมคะ...
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) & พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : อ่าฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : นี่ท่านพี่? ได้ยินเมื่อตะกี้รึเปล่าเคอะ?
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) : อ๋า! อย่างยัยซินเดอเรลล่าเนี่ยนะจะไปงานด้วย!? พูดเป็นเล่นไปได้!!!
หล่อนไม่ได้เคยมีชุดหรูๆจะใส่ไปงานเลยไม่ใช่เรอะ!! แล้วคิดจะไปออกงานปาร์ตี้หรูๆขนาดนั้น
เนี่ยนะ? ฮ่าๆๆๆๆ!!
พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : คุณน่ะก็อีแค่มีข้าวกินก็หรูนักหนาแล้ว แล้วจะมาพบเจ้าชายเนี่ย
ยังเร็วไปล้านปีแสงเค่อะ
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) & พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : อ่าฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ฮึก... ใช่แล้วสินะ... อย่างฉันเนี่ยไปงานเลี้ยงมีแต่จะขายขี้หน้าเปล่าๆ...
ไม่มีทางที่จะได้ไปงานปาร์ตี้ในฮินามิซาวะเหมือนชาวบ้านเค้า้หรอก... กระซิกๆ... กระซิกๆ... T-T
??? : ซินเดอเรลล่า ซินเดอเรลล่า
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ตายจริง? นี่คุณ...โผล่มาจากตรงใหนกันเนี่ย?
??? : มี๊~
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : มี๊?
นางฟ้า(ริกะ) : หนูคือผู้ใช้เวทย์มนตร์ผู้ผดุงความยุติธรรมเจ้าค่า~? สามารถเทเลพอร์ต
ไปโผล่ที่ใหนก็ได้ รวดเร็วทันใจด้วยนะค้า นิป้า~
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ผะ ผู้ใช้เวทย์มนตร์!?
นางฟ้า(ริกะ) : แม่นแล้วเจ้าค่า~ เห็นอย่างนี้หนูก็เป็นป้าแม่มดอยู่มานานกว่าร้อยปีแล้วนะคะ~ นิป้า~
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ละ แล้วไหงคุณแม่มดถึงมามีธุระกับฉันได้ล่ะ!?
นางฟ้า(ริกะ) : ซินเดอเรลล่า? อยากไปงานโอยาชิโร่คอสเพลย์ปาร์ตี้หรือเปล่าคะ?
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : อยากไป! อยากไปสิ! และก็อยากจะไปพบเจ้าชายด้วย!
อยากจะเห็นเจ้าชายเรนะผู้ที่เรียกว่างามที่สุดในฮินามิซาวะให้เห็นกับตาตัวเองเลย...
นางฟ้า(ริกะ) : ความปรารถนานั่นจักต้องสมหวังค่า~!
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : เอ๋? แต่ว่าฉันไม่ได้มีชุดคอสเพลย์...
นางฟ้า(ริกะ) : โอยาชิเร~ โอยาชิรา~ โอยาชิเร่ร่า~
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ว๊าย!! ไอ้นี่มันอะไรเนี่ย!?
นางฟ้า(ริกะ) : ชุดว่ายน้ำโรงเรียนไงล่ะคะ~ ไอ้นี่ได้รับการโหวตจากบรรดาโอตาคุทุกคนเชียวนะคะ!
ไม่ว่าคอสเพลย์คอนเทสต์ที่ใหนก็ชนะใสขาดลอยทุกที่แหละค่า~? แถมยังเป็นของน่าร้ากที่เจ้าชาย
โปรดปรานด้วยเชียวล่ะเจ้าค่า~
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ตะ แต่ว่า... จะให้แต่งตัวแบบนี้ไปงานหรูๆ... มันอายนะเฟ้ย!!
...ที่สำคัญ... แฟนๆฮิกุเค้าจะไม่เผ่นกันไปหมดก่อนเรอะ...
นางฟ้า(ริกะ) : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ~ เพราะยังไงนี่ก็เป็นดราม่าCD ไม่มีใครเค้าเห็นหรอกค่ะ นิป้า~
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : งะ อย่างงั้นสินะ... งั้นก็ดี เผื่อว่าจะได้มีโอกาสพบกับเจ้าชายมากขึ้นด้วย...!
ต่อให้ต้องใช้ความพยายามซักเท่าไหร่ อื้ม! ฉันจะต้องทำให้ได้เลยคอยดู!!!
นางฟ้า(ริกะ) : ต้องอย่างนั้นสิคะ แป๊ะ แป๊ะ แป๊ะ
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : อ๊ะ! ไม่ได้การ! จนป่านนี้แล้ว!! ตอนนี้งานปาร์ตี้คงจะเปิดพิธีแล้วล่ะ!
นางฟ้า(ริกะ) : ซินเดอเรลล่า นั่งเจ้านี่ไปได้เลยค่ะ เพี้ยง!!!
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : นะ นี่มัน... ไหงกลายเป็นโอฮากิอันเบ้อเริ่มไปได้เนี่ย!?
นางฟ้า(ริกะ) : ก็รถม้าโอฮากิไงล่ะเจ้าคะ~ ไม่เคยได้ยินจากในนิทานเลยหรือเจ้าคะ~?
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ขอบคุณมากเลย! คุณแม่มด! เท่านี้ก็จะได้พบเจ้าชายแล้ว! ...คุณแม่มด?
นางฟ้า(ริกะ) : ซินเดอเรลล่า จงฟังเอาไว้ให้ดี หากว่าล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้วล่ะก็ เวทย์มนตร์
ของเจ้าทั้งหมดก็จะหมดฤทธิ์ไปในทันที ก่อนที่จะกลายเป็นแบบนั้นก็จงรีบกลับมาก่อนซะให้ทัน
ไม่อย่างนั้นแล้วก็จะเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น...
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : คะ คุณแม่มด...?
นางฟ้า(ริกะ) : แม้ว่าซินเดอเรลล่าจะทำหรือไม่ทำอะไรก็ตาม ก็จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
อีกแล้วเจ้าค่ะ นิป้า~

ตัดมาที่ฉากงานคอสเพลย์ปาร์ตี้

ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ที่นี่น่ะรึคืองานเลี้ยง... ! ช่างหรูหราอะไรอย่างนี้...?
แถมยังมีคนเต็มไปหมดเลย! ยังกับบรรดาผู้คนคุ้นหน้าคุ้นตาที่อยู่ในฮินามิซาวะ
กันหมดเลย...... ตายจริง! สายถุงน่องสีแดงอันนั้นช่างไร้ที่ติซะนี่กระไร...~
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) : อ๊ะ... นี่นาย!
พี่เลี้ยงคนรอง(ซาโตโกะ) : ซะ ซินเดอเรลล่า!!? ไหงถึงมาโผล่หัวอยู่ที่นี่กันได้ล่ะเคอะ!?
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ว๊าย! ท่านพี่!
พี่เลี้ยงคนโต(มิอง) : ดะ เดี๋ยวสิ! รอก่อน!!!
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : จ๊าก!!!
??? : ฮ๊าว!!! ไม่เป็นไรใช่มั้ย? ใช่มั้ย? เธอคือ...?
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ระ หรือว่าท่านคือ... เจ้าชาย?
เจ้าชาย(เรนะ) : ช่างเป็นชุดว่ายน้ำที่ยอดเยี่ยมอะไรเช่นนั้น... ช่าง~น่าร้ากเหลือเกิน... เหลือเกิน~
อยากจาอาวกลับบ้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!!!
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : จ๊ากกกกกกกก!?!?!?!?
เจ้าชาย(เรนะ) : ฮ๋าวๆๆๆ!!!! จาอาวกลับบ้านนนนนนนนนนน!!!!!! จะเอากลับบ้านๆๆๆ
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ระ รอเดี๋ยว! ดะๆ เดี๋ยวก่อน ไม่เอานะ! ในที่แบบนี้มัน!
เจ้าชาย(เรนะ) : ฮ๊าวๆๆ ฮ๊าววววววววววว!!!!!!
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ...อะ มะ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย!!!

เสียงนาฬิกาดัง

ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : ฮ๊ะ! เที่ยงคืนแล้ว! ต้องรีบกลับแล้ว!
เจ้าชาย(เรนะ) : รอก่อน รอก่อน รอก่อน รอเค้าด้วยจี้~~~~~~~~~!!!! ของน่าร๊ากทั้งหมดต้องเป็นของเรนะให้หมดเลยยยยยย!!!!!!
ซินเดอเรลล่า(เคย์อิจิ) : จ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!?!?!?!? ....................ว๊าย!?

บรรยากาศเปลี่ยนไป

เรนะ : เคย์อิจิคุง... จับตัวได้แล้วนะ...
เคย์อิจิ : จะ... เจ้าชาย...? นี่เรากำลังเล่นซินเดอเรลล่ากันอยู่นะ
เรนะ : เคย์อิจิคุง ชุดว่ายน้ำโรงเรียนตัวนี้ ไปเอามาจากที่ใหนกันนะ กันนะ...
เคย์อิจิ : เอ๊ะ!? ที่ใหนน่ะเหรอ... ก็คุณผู้ใช้เวทย์มนตร์เป็นคนเสกให้ไงล่ะ...
เรนะ : เคย์อิจิคุง ยังไม่คิดจะเลิกโกหกเรนะอีกใช่มั้ย ใช่มั้ย...
เคย์อิจิ : มะๆๆ ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย! ไอ้เนี่ยไปได้มาจากคุณแม่มด...
เรนะ : ตอแหล!!!!!!!!!!!!
......เพราะว่าเคย์อิจิคุงสมัยอยู่โตเกียวเคยเป็นหัวขโมยมาก่อนด้วยแหละ?
เคย์อิจิ : ทะ ทำไมถึงได้รู้เรื่องนั้น...
เรนะ : เรนะได้ยินจากคุณลุงเจ้าของร้านมาแล้วล่ะ... เคย์อิจิคุงน่ะแต่ก่อนสมัยอยู่โตเกียว
เคยเป็นที่รู้จักในฉายานักล่าชุดว่ายน้ำด้วยแหละ...?
เคย์อิจิ : ...เฮือก!
เรนะ : ชุดว่ายน้ำโรงเรียนตัวนี้เองก็คงจะโดนแบบนั้นมาเหมือนกันสินะ... เวลาเข้าคาบเรียนว่ายน้ำ
ไอ้เนี่ยก็เป็นของสาวๆในคลาสเค้าชื่นชอบกันด้วยแหละ...... ฮิๆๆๆ ...เรนะพอจะเข้าใจแล้วล่ะ?
เคย์อิจิ : มะ ไม่ใช่นะ!!! มันจำใจต้องทำตะหาก!! ที่จริงแล้วก็แค่พยายามจะหยุดเครื่องบันทึก
ของเด็กคนนั้นให้ได้เท่านั้นเองต่างหากล่ะ... เพียงแต่ว่ามัน! มัน!
เรนะ : หึ.. ฮ่าๆๆๆๆ!!!! เคย์อิจิคุงเนี่ยชอบชุดว่ายน้ำโรงเรียนเข้าขั้นจริงๆเลยนะ!?
แต่ว่า คงจะยอมปล่อยให้เคย์อิจิคุงกลับไปง่ายๆไม่ได้หรอก นี่แน่ะ!!!!
เคย์อิจิ : จ๊าก! ชุดว่ายน้ำโรงเรียนมัน?!
เรนะ : ฮ๊าาาาาาาาาาวววววววว!!!!! ขอรับชุดว่ายน้ำโรงเรียนตัวนี้ไปล่ะ!!!!
อ๊าาาาาาาฮ่าๆๆๆๆ...... เฮอะๆๆๆ ฮ๊าฮ่าๆๆๆๆๆ

เคย์อิจิเผ่นป่าราบ

เคย์อิจิ : ฉะ ฉัน... ล่อนจ้อนแบบนี้... ม่ายยยน้าาาาาาา น่าอายที่สุดเลย!!!!
ริกะ : ด้วยเหตุนี้ ซินเดอเรลล่าจึงได้ปฎิเสธทิ้งเจ้าชายไปอย่างมีความสุข
ช่างน่ายินดี ช่างน่ายินดีจังนะเจ้าคะ
เคย์อิจิ : มั่วไปหมดแล้วว้อยยยยยยยย!!!!
ที่สำคัญ... แล้วทำไมฉันต้องมาเป็นซินเดอเรลล่าด้วยฟร้าาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงเหล่าเรไรแห่งความอาวรณ์ต่างกำลังกรีดร้องปานร่ำไห้ปิดฉากละครลง......

------------------------------------------------------------------------